دل خوش سیری چند؟

        

         

كوچه ها ي تنگ و بسته

خانه ي دلگير و خسته

گويد اينجا رهگذار نيست

دلم ديدار مي خواهد

رهايي زندگي پرواز مي خواهد

دلم در سينه ميگيرد

دلم در سينه مي ميرد

اي كاش من نبودم و اين داستان نبود

اين  دوره گرد غريبه در كوچه تان نبود

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

اين مرا بس كه آسناي رنجم نه همه كس باشد

هر روز دعا مي كنم كه بنويسي

و هر روز.......

بيشتر دعايم مستجاب نمي شود

تو كه دستت به نوشتن آشناست

همه دنيا رو نوشتي

دل مارم بنويس

 

باز هم بايد بگويم اين را .....

تا چراغ چشم هاي دوست دور مي شود از من سردردهاي غريب من نيز آغاز مي شود

واينكه از نسيم زخم مي پزيرد دلم بي تو .......

اين هم اغراق نيست

رفت.... رفت و با رفتنش روشنایی رفت ... رفت و با رفتنش دیگر ما ه در شب ندرخشید ... رفت و با رفتنش دیگر هیچ کبوتری در حیاط خانه من دانه نخورد ... رفت و با رفتنش سیاهی با لهای کلاغان بد خبر ، جانشین رنگ خوش بالهای مرغان عاشق شد ...

به اتاقمان میروم ....  هنوز ملحفه ای که اخرین صبح با هم بودنمان او از روی خود کنار زد و برخاست ، مچا له است   ...

گریه ام میگیرد .... بر سر میز ارایشش میروم ، موهایش هنوز در لابلای عمودهای شانه اش هست ... انان را یکی یکی و با احتیاط از شانه جدا میکنم ... در خیالم ارزوی رجعت دارم ...

میخواهم بروم ... میخواهم بروم و باز هم او را روی زانو های خود بنشا نم و موهایش را شانه کنم ولی این بار برای همیشه ...

شانه اش را محکم در دستم میفشارم و  داد میزنم ای مسافر خسته دل من دیگر نمیخواهم بی تو باشم ..............

 

سوار بر اسب تیر خورده ی مراد

در جاده ای پر از خار و خس

به سوی تویی می آیم

که خیانت را از رو برده ایی...!!!

 

گذشته را به فراموشی سپرده ام ، آینده را نمی بینم و اکنونم تلخ است
تو به من چگونه زیستن را نیا مو خته ای چرا که شراب تلخ زندگی
را به من خورانده ای . تا به کی تلاش برای خورشیدی که هیچ وقت
طلوع نخواهد کرد ... می خواهم پرواز کنم ، آزادی را دوست می دارم
روح من آزاد است و پرواز را آموخته است تا به کی می خواهی
مبحوسم کنی در زندان غم و نفرت ، آرام نخواهم نشست
می خواهم پرواز کنم
آهسته آهسته در وجودت رخنه خواهم کرد
آیا می توانی نفرتم را به عشق تبدیل کنی؟
میخواهم پرواز کنم
روح من آزاد است...
      

            

ما در حیاط خانه مان چند درخت داریم ..

  آنها ریاضی را می فهمند . تعداد میوه هاشان به عدد است ..

  مرغ های خانه ی ما فکر می کنند .. اندازه ی فکرشان تا ته باغمان است . !

  شیر گاوهای ما از سر ناچاری است . سگ خانه مان دروغ را می فهمد .

  همه ی آنها خاطره دارند .

  خانه ی ما پله دارد . من با آنها سال های رفته ی زندگی ام را می شمارم .

  در خانه ی ما همه چیز اسطوره است .

  قرآن من کوچک است .. کوچک تر از کتاب شیمی من !

  حیاط خانه مان از بچه ها می ترسد .. ترسش به خاطر از دست دادن  گل هایش است .

  در باغچه مان گل شبدر می روید . آنها نفس کشیدن را دوست دارند .

  باغچه مان به چشم ، از باغ های دیگر کوچک تر است . اما کسی نمی فهمد وسعت

  آن در چشم نمی گنجد . برای این کوچک به نظر می آید .

  شاید فکر مرغ هایمان بزرگ تر از آنها باشد ....

دیروز

چون دو  واژه به یک معنی

هر یک

سرشار از دیگری

                                       ( اوج یگانگی )

و امروز

 چون ..

فقط دو خط موازی

در امتداد یک راه

یک شهر

یک افق ...

                                       بی نقطه تلاقی و دیدار

                                                                          ( حتی در جاودانگی )

 

ایا صدا زدن تو اعترافی عاجزانه نیست

برای اینکه هنوز بین من و تو فاصله ها حاکم است

و جدایی ها مستولی؟